Sunday, December 16, 2007

gecmis 3,5 aya donus...

Dogumun uzerinden tam 3,5 ay gecti. insan bu kadar mi tembel olup iki satir bir sey yazamaz. aslinda buna tembellik denmez. aksine gezmekten firsat bulupta yazamamaktan kaynaklaniyor benim yazamamam. dogumumdan iki gun sonra eve ciktim ve aksamina kendimi alisveris merkezinde buldum. sonra da sirasi ile hergun bir nedenden dolayi disardaydim.kah Beray'in doktor randevusu kah alisveris kah keyif. tabii bundan Beray da nasibini aldi ben nereye o oraya. artik oyle alisti ki hergun disarda olup arabasinda uyumaya , evde durdugumuz gunler huysuzlanip uyumuyor. bende koyuyorum arabasina iki tur evin etrafinda hoop Beray uykuda. :))
yazamamak oyle s1k1nt1 veriyordu ki o yuzden bloglari bile dolasmayi kestim. ama artik yeter dedim ve peyderpeyi yazmaya karar verdim. nerden baslasam nerden baslasam diyorum ve dogumdan baslamam en iyisi olacak sanirim.
daha once de yazdigim gibi 11 eylul gecesi sancilarim gelmeye basladi. aslinda o gunun ogleden sonrasi belimin alt taraflarina agrilar giriyordu. bunu fark ettigim anda gene alisveris merkezindeydim. babamin burda kalma suresi kisitli oldugundan ve almak istedigi seyler oldugundan dogum oncesi hepsini halletmek istedik. o yuzden de geldikleri gunden itibaren gezmeye basladik. her neyse, ben artik yerlere comele comele o gunu de bitirdik ve eve geldik. eve geldigimde once varolan agrilarin gercektende sanci olup olmadigini anlamam biraz zaman aldi. cunku duzenli degildi ve sadece belimin alt tarafindaydi. neyse hastanede nobetci olan doktoru aradik ve olanlari soyledik bekleyin dedi. daha suyu gelmemis sancilarin siklasmasini beklicez dedi. ben tabii baya huzursuzlandim .ve gece tekrar Koray'a arattirdim , doktor tekrar bekleyin dedi ,ama isterseniz yarin sabah erkenden kontrole ofise gidin dedi. zaten bizimde ogleden sonrasi icin randevumuz vardi , onu erkene almis olduk.gece pek huzurlu gecmedi. sanci girdiginde saate baktim ama duzenli degildi sancilar. sabah oldu ve annemi de yanimiza alarak sabah 8 de gittik doktorun ofisine. once kontrol yaptilar ama daha birsey yok dedi. ama yine de nst ye bagladilar. yarim saat kadar durdum orda. doktor kontrol ettiginde hemen hastaneye gidiyorsunuz dedi. oh be dedim kizim geliyor. garip ve karmasik duygularla eve geldik. anlasilmaz bir sekilde cok sakindim. eve geldigimizde, babami bizi bekler bulduk. ac gittigim icin kontrole ve hastanede de yemek yedirmeyecekleri icin annem ben bi cay koyayim dedi. o sirada da ben bi dusa girdim ciktim. hastane cantama eksiklerimi yerlestirdim ve kapinin onune koydum. annemin getirdigi coreklerle beraber bir bardak cay icip hastane icin yola ciktik. sancilar olsa da gayet rahattim ve eger dogum sancisi dedikleri buysa ben dayanabilirim diye dusundum. hastaneye ugramadan bi de bankaya ugradik. islerimizi hallettik. :) sonra hastaneye gittik. zaten haber vermislerdi gelecegimi hemen aldilar beni ve dogum yapacagim odaya cikarttilar.ustume hastane onlugunu giydirdiler. saat 11:30 da hastaneye giris yapmis olduk. 1 saat kadar benden bilgileri almalari surdu. sonra beklemeye basladik. benim sancilarda s1iklasmaya basladi.yemek vermedikleri icin su ve meybuz getirdiler. oyle bir resmimiz varki , onu goren kimse birkac saat icinde dogum yapmak icin hastane yatmis birine benzetmez. her neyse doktor geldi , kontrol etti ''gece yarisidan once gelmez bu bebek acilma yok cok , ben yapmam sanirim dogumu'' dedi..tahmin edin kimdi bunu soyleyen. tabii ki benim istemedigim kadin dogumcu. bunu duyunca sevindim tabii. oh ben bu kadin yapmayacak dogumumu dedim. gene buyuk konusmusum :)) her neyse. zaman gectikce benim sancilar siklasmaya basladi. koridorda yurudum ettim ama banamisin demedi. en sonuda 3 gibi epidural istedigimi belirttim. ve 3, 5 da yapilan epiduralla dunyaya tekrar geldim. gercekten dogum sancilari denen bi durum varmis ve gercekten de sancili geciyormus. igneden sonra keyfimde yerine geldi ve hastane odasini tam donanimli bir irtibat ussune cevirdik. bi ara benim yatagimda bilgisayar , kamera ve fotograf makinesi vardi. hemsire bile gorunce guldu :)) ablamla , arkadasimla saniye saniye haberlestik.sanki onlarda odadalarmis gibi :) bu arada acilma olmadigi icin bana yuklu bir ilac verdiler ve acilmasini beklicez dediler. neyse doktor gitti aradan yarim saat gectikten sonra kontrol icin geldi. ''bi bakalim acilma olmus mu?'' derken hemsireye ''cabuk cabuk kafasi cikmis dogum baslamis'' dedi. biz daha ne oldugunu anlamadan dogum baslamisti. o sirada aklimdan gecen'' al iste buyuk konustun bu kadin dogumunu yaptiracak iste''ydi :) ama guzel olan eli cok hafif ve hizliydi hakkini yememek lazim. halbuki ben epiduralimi de almis dogumun keyfini cikarmaya daha yeni baslamistim. bir yandan doktor onlugunu giyinirken bir yandan da 10 kadar sayip bana it it diyordu, kadin ustunu giydi eldivenlerini takti ve 2 dakika sonra iki ikinma ile Beray kollarima geldi. bu kadar miydi? evet bu kadardi. ha hay iste bu kadar. kolaycacik. inanilir gibi degil. Koray yanimdaydi ama dondu kaldi. elleri agzinda gozleri dolu dolu oylece kaldi. ben Koray hemen fotografimi cek demesem uzun sure daha oyle kalirdi sanirim. 12 eylul saat 18:13 de Beray geldi. pespembe , koca kafali bir bebek :)) saclari dusundugumuz kadar cok degildi. biz bizden bayaa sacli bir bebek olur diyorduk ama oyle olmadi. kilosu da korktugumuz gibi dusuk degildi. 3250 gr.ve 52 cm. gayet saglikli bir bebekti. sadece sag arka tarafinda dogum lekesi vardi. olsun gorunur yerde degildi , onemli de degildi. 2 saat sonra beni baska bir odaya aldilar. Koray la ikimiz kaldik o gece. Beray'i yanimizda tutmaya korktuk , bebeklerin tutuldugu odaya goturduk. altini bile degistiremiyordum. her bebegi verisimde hemsirelere bi de altina bakar misiniz diye rica ediyordum. onlarda bakip edip aciktigi zaman yanima getiriyorlardi. cuma aksami saat 6 ya kadar hastanede kaldik. benim cok sukur bi rahatsizligim olmadi. dikislerim agri falan yapmadi. kalkma oturmada bir sorun yasamadim. cok sukur hersey cok kolay ve guzel gelisti. cuma aksam eve geldik. cumartesi gunu aksam kendimi magaza da buldum.babam fazla kalamayacagi ve pazar gunu donecegi icin son alisverislerini yapmasi gerekiyordu. onu goturdum, son dakika alisverislerini halledip eve geri donduk. ertesi gun sabahtan Koray ile beraber babami havaalanina birakmaya Indianapolis'e gittik geldik. dedigim gibi her gun herhangi bir nedenden dolayi evden cikmam gerekti. bi de sanirim ben bebeklide olsam hayat devam ediyor , eskiden de rahatca geziyordum simdi de geziyorumun ispatiydi belki de. cunku kendimi eve kapatip dunyayi bebekten ibaret gormekten korkuyordum. oyle olunca evde kalinca sanirim insan daha cok ozuyor herseyi. cok sukur hic bir s1k1nt1miz olmadan , bebegi hasta etmeden gecirdik gunlerimizi.artik hergun cikartiyoruz kizi. yoksa kesinlikle gunduzleri uyumuyor.
simdi gelelim Beray'a : cok sukur cok saglikli bir bebek. kocaman kiz oldu artik. 3,5 ayini doldurdu. asilarini oldu. 4.ayinin asilari var yakinda onlari yaptiricaz. son iki gundur acayip sesler cikartiyor. ): beray dendiginde 2. ayinda itibaren donup bakiyor. konusmalarimiza gulerek cevap veriyor. geceleri duzen olusturduk. iki gunde bir yatmadan banyosunu yaptiriyoruz. evdeki herkesin odasina ugrayip iyi geceler diliyoruz. sonra emerek ve masal dinleyerek uykuya daliyoruz. artik ayaklarinin ustunde cok rahat durabiliyor (tabii tutanin destegi ile) . simdi oyuncaklarini tutmaya basladi sayilir. tuttugu herseyi agzina goturuyor. dogdugunda sol bogrunde dogum lekesi vardi. sonra ona benzer bir baska dogum lekesi dogduktan 7 gun sonra sag sakaginda belirdi. gittikce buyudu ve kabardi. ona uzulurken tek tesellimiz saclarinin o lekeyi kapatacak olmasiydi. doktorlar en gec dokuz yasina kadar gececegini soylediler. ama beni endiselendiren cok bilincli olmadigi 3-4 yaslarinda (kiz cocugu olmasi nedeniyle) taraga tokaya duskun olacagindan ona tarak degdirdiginde ya kanatirsa korkusu. bunu dert ederken gecen hafta sonu gozunun alt tarafinda bir kizariklik belirdi. cizdi herhalde diye dusunurken iz gecmedi ve dun doktora gittik. doktor bununda dogum lekesi oldugunu soyledi. kiz cocugu oldugu icin daha da cok uzulduk haliyle. simdiki tek istegimiz lekenin bu buyuklukte ve kabarmadan kalmasi. kabarik hali hicte hos bir goruntu degil cunku. cok sukur buyuk bir rahatsizligi yok ama bu neden olsun ki... uzulduk dun bayaaa, canimiz s1k1ld1. elden gelen bir sey yok. uzuldugumuz ya buyudugunde resimlerine bakarken kendini hic begenmezse , benim suratimda neden bunlar var derse. o zaman gercekten cok uzulurum.
iste bizim hikayemiz de bu. birkac resimle beraber sanirim aradaki 3,5 aylik arayi kapatmis olurum. artik duzenli olarak yazmaya baslarim sanirim.


ps : bu arada yazdiginiz yorumlar icin cok tesekkur eder cevap yazamadigim icin de ozur dilerim.

2 comments:

Anne ve Bebisi said...

Cok tatli masallah:)
Lekeler konusunda ise en onemli sey: Allah dermansiz dert vermesin. Insallah hepsi hemen kaybolurlar. Ilerde resimlerine bakip uzulecegini sanmiyorum ya:) O kadar tatli ki masallah:)

ASYA said...

Elvancım,dün girdim sitene sadece resimelre bakıp çıktım bugün okumaya fırsatım oldu..
Çok tatlı Beray..Allah analı babalı büyütüsün...gerçekten merak etmiştim artık yazmayınca birşey mi oldu diye düşünüyodum..
Neyse sonra yazışırız yinede ben hemen bişi sölemek istiyorum..
Efe'de de doğum lekesi var:(((
Biz de acayip üzüldük..neden bizi buldu felan dedik..
Bu konuda seninle dertleşmek isterim hatta..
Efe'nin sağ el bileğinde var..ve bayada büyük..Bizede söylenen 5-6 yaşına kadar geçeceği..Aynen senin anlattığın gibi 2.haftada görünür olmaya başladı..
Ben baya araştırdım..Hatta amerikada bunların foundation'u varmış onlarla görüştüm vs vs..bizde bu konuda uzman yok velhasıl...ordaki doktorlara güvenerek 4-5 yaşında geçeceğini ve geçmezsede laze tedavisi yaptırıcam.
Bu hemanjiom her yüz bebektgen birinde oluyomuşş..bunlarda bize denk gelmiş...

Hemanjiomla ilgili blog açıcam yakında..
Ve doğum lekesi olan anneler nasıl başetmişler çevreyle ,çocuklarının psikolojilerini nasıl dengelemişler vs...paylaşmak istiyorum..
Senlede haberleşelim..
Görüşürüz yine..
bana mailini atsana..asyadokuz@hotmail.com